Avaritia neque copia, neque inopia minuitur

Avaritia neque copia, neque inopia minuitur

Nec bella, nec puella

Conceptus pro iam nato habetur

Ego primam tollo, nominor quoniam leo

Altera pars

Quis leget haec?

Saepe videmus fractos pudore, qui ratione nulla vincerentur

Sed libera nos a malo

Facis de necessitate virtutem

Possessa ferus pectora versat amor

Athanasius contra mundum

Quidquid temptabam scribere, versus erat

Etsi nihil in se habeat gloria, cur expetatur, tamen virtutem tamquam umbra sequitur

Homo mensura omnium rerum

Tota huius mundi concordia ex discordiis constat

Tantaene animis caelestibus irae?

Toto corpore et omnibus ungulis

Beati pauperes spiritu, quoniam ipsorum est regnum caelorum

Deorum enim numini parent omnia

Ille licet ferro cautus se condat in aere, mors tamen inclusum protrahit inde caput

Inertis est nescire quid liceat sibi


Menu

Fumus ex fulgore
Lege totum, si vis scire totum
Nil mortalibus arduum est
Lucri causa
Divitiae superbiam pariunt
Tota philosophorum vita commentatio mortis est
Scientia vinces
Cura, ut valeas
Avaritia neque copia, neque inopia minuitur
Quid ad rem?
Quod mihi detractum est, vestros accedat ad annos
Divitiae superbiam pariunt
Publicum bonum privato est praeferendum
Momenti est, quod delectat, aeternitatis, quod cruciat
Bona fama divitiis est potior
Pro mundi beneficio
Quod satis est, plus quam sat est
Multa paucis
Quo semel est imbuta recens, |servabit odorem testa diu
Peregrinos obscena pecunia mores intulit