Ad finem

Ad finem

Ad captandum vulgus

Ciceronianus es, non christianus

Virtutem incolumem odimus, sublatam ex oculis quaerimus invidi

Dies faustus

Urnae Danaidum

Erranti ignoscendum est

Dies diem docet

Exculto animo nihil agreste, nihil inhumanum est

Ficum cupit

Intemperantia est medicorum nutrix

Sed iam nox humida caelo praecipitat |suadentque cadentia sidera somnos, sed si tantus amor casus cognoscere nostros, incipiam

Factum abiit, monumenta manent

Deus superbis resistit, humilibus autem dat gratiam

Gallia est omnis divisa in partes tres

Numero Deus impare gaudet

Qui cum Jesu itis, non ite cum jesuitis

Momenti est, quod delectat, aeternitatis, quod cruciat

Quod per me non possum, nec per alium

Quaere peregrinum, vicina rauca reclamat

Praesumptio cedit veritati


Menu

Boni iudicis est lites dirimere
Barba non facit philosophum
Merum sal
Licet ipsa vitium sit ambitio, frequenter tamen causa virtutum est
Forsan et haec olim meminisse iuvabit
Per me licet
Id genus omne
Sed immedicabile vulnus // ense recidendum est, ne pars sincera trahatur
Cur amplius addere quaeris, rursum quod pereat male et ingratum occidat omne?
Divide, ut regnes
Nonne satius est mutum esse, quam quod nemo intelligat dicere?
Via naturali
Doctor Angelicus
Ut vincas, disce pati, ut vivas, disce mori
Magnam vim habet ad coniungendas amicitias studiorum ac naturae similitudo
Terminus post quem
Formae dignitas aut morbo deflorescit, aut vetustate extinguitur
Usque ad nauseam
Anima vilis
Epicurea cantilena